Formacja Scotta Kirklanda i Kena Jordana, należała w połowie lat 90 do pionierów big beat’u, podobnie jak The Prodigy, Chemicals Brothers, Fluke czy Boom Boom Satellites. Historia ich wspólnego muzykowania, sięga roku 1993, od tamtego czasu wypuścili 4 studyjne albumy (piąty pojawi się w 2009 roku), z czego jeden jest kompilacją remiksów i wariacji na temat innych utworów i został opracowany specjalnie dla biegaczy, we współpracy z firmą Nike.

Moim faworytem, nieustannie jest pierwszy album -- “Vegas”. Rewelacyjnie zaaranżowany i tworzący zamknięta opowieść, z przepięknym Comin’ Back, hipnotycznym Keep Hope Alive i oczywiście Trip Like I Do, które doczekało się przeróbki z udziałem Richarda Patricka z zespołu Filter, na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Spawn.

Drugi album -- “Tweakened”, był jednocześnie kontynuacją “Vegas” jak i zapowiedzią małej rewolucji, która miała nadejść w przyszłości. Komercyjnie okazał się sukcesem, głównie ze względu na utwór “Name Of The Game” z gitarowym popisem Toma Morello, a jego premiera w 2001 roku była przysłowiową wisienką na torcie popularności, jaką Crystal Method osiągnęli -- mając już na koncie udział w kilkadziesięciu ścieżkach dźwiękowych do filmów, gier i reklam.

“Legion of Boom” pojawił się na horyzoncie w 2005 roku i jako pierwszy album w historii nagród Grammy, został nominowany w kategorii “Best Electronic Music/Dance Album”. Niestety, nagroda przypadła w udziale, święcącemu wtedy olbrzymi sukces Basement Jaxx i jego “Kish Kash”. Wspomniałem wcześniej o małej rewolucji, dotyczy ona przede wszystkim brzmienia i klimatu utworów. Mniej analogowych sampli i skreczy, więcej elektroniki, przetworzonych loopów, efektów, gitar i gości specjalnych jak Milla Jovovich czy Wes Borland z Limp Bizkit, który nagrał partie gitarowe, między innymi do utworu “Born Too Slow”.

“Legion Of Boom” jest też o wiele spokojniejszy rytmicznie, przypomina raczej majestatycznie płynącą łódź żaglową niż wyścigową, motorową. Być może, przez tą jego inność, podoba mi się bardziej od “Tweakened”, które kalkuje pomysły z “Vegas”.

Oficjalny kanał na YouTube:  http://www.youtube.com/TheCrystalMethod.
Oficjalna strona Crystal Method: http://www.thecrystalmethod.com

Jilted mnie powaliło na kolana. Usłyszałem potężne rockowe riffy w “Their Law”, miażdżącą perkusję w “Voodoo People” i całą masę fantastycznych syntezatorowych barw, które zalały mój (wówczas) hardrockowy umysł i chyba na zawsze zmieniły podejście do muzyki.

Płyta niebawem znalazła się również w moim posiadaniu. Guns N’ Roses, Extreme, Poison czy AC/DC poszły w odstawkę, a ja zyskałem kolejny bodziec by zająć się muzyką bardziej poważnie. Pamiętam że “No Good” atakowało moje uszy czasem bez przerwy a sam próbowałem odtwarzać zapamiętane pętle perkusyjne ćwicząc na instrumencie.

Lata mijały, na horyzoncie pojawiły się single z nowego albumu. Niestety Firestarter zawiódł moje nadzieje, podobnie Breathe -- przyznaje, oba kawałki były smacznie przyrządzone i gwarantowały solidny wycisk bębenków, jednak Fat Of The Land nie był już płytą jakiej się spodziewałem i chciałem słuchać. Był zbyt agresywny, rockowy, brutalny. A ja własnie dryfowałem w kierunku elektronicznym. Oprócz tego, FOTL zbytnio przypominał mi dokonania Crystal Method. Poprzestałem więc na rewelacyjnym remiksie Firestarter (Empirion Mix) w wydaniu singlowym. I w ten oto sposób, postanowiłem sięgnąć wstecz.

Experience to przepiękny album, z genialnymi, prostymi i rewelacyjnie zaaranżowanymi utworami, przechodzącymi z jednego, w drugi. Podobny efekt uzyskali później Chemical Brothers na Exit Planet Dust, jednak w wykonaniu Liama Howletta brzmi to po prostu lepiej. Powstawał w czasach, gdy imprezy odbywały się w małych zamkniętych klubach lub w przysłowiowym polu a kultura techno nie była jeszcze postrzegana przez pryzmat pasków na ortalionowych spodniach.

Prawdziwą perełką z tamtego okresu sa jednak single. “Out Of Space”, “Everybody In The Place”, “Charly” -- można na nich znaleźć nie tylko rewelacyjne przeróbki ale także genialne kawałki takie jak “G-Force” czy “Crazy Man”.

I prawdę mówiąc, tutaj kończyła się pierwsza wersja wpisu, ale…  pojawił się nowy materiał.

Invaders Must Die od dnia premiery, spoczywa na mojej półce oraz w iPodzie. Pod względem produkcji jest to majstersztyk, pod względem muzycznym jest to powrót do korzeni -- ale jednocześnie utrzymany w stylistyce nowoczesnych i agresywnych rytmów, okraszonych oldskoolowymi akordami i partiami wokalnymi, przywodzącymi na myśl “Let The Music Reach” czy “Out Of Space”.  Kawał potężnej, doskonale poskładanej i polepionej konstrukcji.

Oficjalny kanał na YouTube: http://pl.youtube.com/prodigychannel