Z GN’R zetknąłem się po raz pierwszy, na początku lat dziewięćdziesiątych. „Sweet Child O’Mine”, „Welcome to the Jungle” i „Paradise City” były moimi ulubionymi piosenkami a za kasetą „Apetite for Destruction”, wydaną przez ALF’a zjeździłem pół Warszawy.

http://www.youtube.com/watch?v=_HlgjcRidFM

Nie minęło wiele czasu, gdy pojawił się teledysk do „You Could Be Mine” z Terminatora 2, promujący nie tylko film ale również nadchodzące „Use Your Illusion I & II”.

http://www.youtube.com/watch?v=1C2dGRoaZ1A

To dla Gunsów słuchałem Z-Rock 50 w radiu Wawa, i dzięki temu poznałem całą masę rewelacyjnych zespołów, z których większość znajdzie swoje miejsce na tej stronie.

Tamci Gunsi byli fenomenem, który zapamiętam z retransmitowanego koncertu spod Paryża, czy całodniowej relacji z  „The Freddie Mercury Tribute Concert”.

Początków końca, wiele osób dozukuje się w ostatnim albumie grupy -- „The Spaghetti Incident?”, niedocenianym i kontrowersyjnym ze względu na ukrytą piosenkę Mansona.  Gunsom udało się co prawda nagrać jeszcze rewelacyjną przeróbkę Stonesowskiego „Sympathy For The Devil” i rozpocząć pracę nad dziełem życia Rose’a, nie udało im się jednak przetrwać wojny charakterów Slasha i Axla. Obaj panowie byli zbyt wielkimi indywidualistami, by pójść na kompromis i zespół w najbardziej charakterystycznym składzie, przestał istnieć.

Guns N’ Roses to Axl Rose. 15 lat temu nie zaryzykowałbym takiej tezy, dzisiaj nie mam oporów. Axl jest facetem,który posiada prawa do korzystania z nazwy, jest genialnym kompozytorem, menadżerem i opiekunem swojej marki a jednocześnie nieprzewidywalnym i niepokornym dzieckiem rock n’ rolla. Kiedy w 1994 roku po raz pierwszy wspomniano o nagrywaniu nowej płyty, nikt nie śmiał przypuszczać, że jej tworzenie zajmie prawie półtorej dekady a skład zespołu zmieniać będzie sie równie często, jak legendarnego L.A. Guns.

Zwolennicy starego składu, zarzucają nowej płycie, że jest kiepska, nijaka i nie brzmi jak GN’R, nawiązując do zespołu, który od 14 lat nie istnieje. Muzyka zmieniła się, również dzięki technice oraz możliwościom jakie posiadają dzisiaj instrumentaliści czy producenci (nie wspominając o słuchaczach), ale wpływ na Axla mieli też inni koledzy z branży, między innymi Sebastian Bach, na którego solowym albumie z 2007 roku Rose zaśpiewał w trzech utworach.

Wydana pod koniec 2008 roku płyta zawiera piosenki, które znane już były fanom zespołu od dłuższego czasu. Dostępne w internecie, w urywkach z Rock In Rio 3 (w 2001 roku), na bootlegach z koncertów. Słyszeli je także szczęśliwcy, którzy wybrali się na Warszawski koncert grupy w 2006 roku.

Jak odbieram, to co zaprezentował na płycie „Chineese Democracy” Axl ze swoim zespołem? Nie jest to stare GN’R, nie miało nigdy być i nawet sam Rose, często na koncertach tłumaczy, dlaczego klasyczne numery są prze-aranżowane.  „Chineese Democracy” wpada w ucho, co jest również olbrzymią zasługą osób odpowiedzialnych za jej brzmienie, wystarczy tylko zapomnieć o korzeniach zespołu i skoncentrować się na prezentowanej muzyce.

GN’R 2.0 przypomina trochę projekt Reznora, osobiście mam jednak nadzieję że skład się skrystalizuje jako tako i zamiast muzyków sezonowych, pojawią się stali członkowie grupy. Axl zapowiedział co prawda kontynuację dzieła, ostatnio jednak unika podawania jakichkolwiek szczegółów dotyczących nagrań.

A wszystkim, którym GN’R w najnowszej odsłonie po prostu nie pasuje, odsyłam do Velvet Revolver lub Slash’s Snakepit -- chociaż podejrzewam, że oba projekty znają na wylot.

To bardzo ważna dla mnie formacja i nie ma drugiego takiego projektu, który ceniłbym wyżej. Głównym jego sternikiem jest oczywiście Reznor, który od 1988 roku prowadzi ten okręt przez ocean sukcesu, bez względu na nieprzychylne wiatry i mielizny muzycznego biznesu. Oprócz samego Trenta, warto wspomnieć również o muzykach, którzy przewineli się przez ten projekt, jak Robin Finck (aktywnie uczestniczący również w Guns N’ Roses), Chris Vrenna (obecnie producent, realizator i klawiszowiec w zespole Marilyn Manson), Charlie Clouser (klawiszowiec, producent) czy Danny Lohner (gitara basowa). Muzyka NIN jest często mylnie wiązana z klasycznym (elektronicznym) industrialem, bliżej jej do mocnego, rzemieślniczego rocka, doprawionego mechanicznymi barwami, wzbogaconego sporą dawką sampli i syntezatorowych dźwięków. Temu wszystkiemu towarzyszą mroczne, czasem filozoficzne, czasem perwersyjne wersy tekstów. Pośród zalewu podobnych produkcji, Trentowi udało się stworzyć niepowtarzalny styl podlegający stałej ewolucji, która trwa już od 20 lat.

I am the voice inside your head
and I control you
Mr Self Destruct

Oprócz własnej twórczości, Reznor znany jest ze współpracy, z innymi artystami. Zarówno jako współproducent, kompozytor jak i wykonawca. Jego największym sukcesem producenckim (poza NIN oczywiście) są albumy niejakiego Briana Warnera, znanego pod pseudonimem Marilyn Manson, którego podziwiać możemy u boku swojego mentora w przynajmniej dwóch teledyskach (Gave Up i Starfuckers). Trent ma na koncie również bardzo udane kolaboracje. W pamięci szczególnie zapada współpraca z Davidem Bowie, zwieńczona genialnym „I’m afraid of Americans” oraz z Tori Amos.

Utwory Reznora często firmowały kinowe hity, wśród których są między innymi: The Crow, The Lost Highway, Natural Born Killers, Lara Croft: Tomb Raider, Man on Fire. Znaleźć je można również w postaci ścieżek dźwiękowych do gier komputerowych -- np. pierwszy Quake z Id Software.

http://www.youtube.com/watch?v=1SaFRqFnRQQ

Muzyka NIN stawała się często inspiracją dla innych artystów. Na rynku jest kilka albumów z przeróbkami, jednak najciekawszym projektem skupionym wokół NIN są specjalne serwisy internetowe poświęcone fanowskim przerókom i remiksom utworów Reznora, dostępne pod adresami ninremixes.com oraz remix.nin.com

Nie wolno zapomnieć o genialnie zaśpiewanej, przez Johnny’ego Casha, bardzo osobistej piosence Hurt, do której powstał przejmujący i przede wszystkim piękny teledysk. Ostatni, nakręcony tuż przed śmiercią June Carter oraz samego Casha.

W maju 2007 roku, Reznor opublikował na swojej oficjalnej stronie, oświadczenie potępiające politykę cenową Universal Music i Interscope. Poszło o najnowszy, koncepcyjny albumów grupy -- Year Zero. Na krytyce jednak się nie skończyło. We wrześniu tego samego roku, podczas koncertu w Australii, Trent zachęcił otwarcie wszystkich swoich fanów do kradzieży swojej muzyki i rozdawania jej online poprzez sieci P2P. Pod koniec 2007 roku drogi UM/Interscope i Nothing Records rozeszły się.

There is no place I can go
There is no way I can hide
It feels like it keeps coming from the inside
The Big Come Down

Marzec 2008. Pojawia się instrumentalne wydawnictwo Ghosts I-IV, opublikowane na licencji Creative Commons. Złożony z czterech części album, zostaje wydany również w wersjach na tradycyjnych nośnikach, w tym -- edycji specjalnej za kwotę 300 dolarów, której 2500 sztuk zniknęło w ciągu dwóch dni. Idąc za ciosem, Reznor zorganizował internetowy festiwal teledysków, mających zilustrować muzykę z albumu, któremu poświęcony został specjalny kanał na YouTube.

A to dopiero początek ofensywy internetowej. Mijają dwa miesiące. Bez żadnej promocji oraz zapowiedzi, pojawia się oznaczony jako Halo 27, ósmy album NIN pod tytułem The Slip. Dostępny zupełnie za darmo, ląduje na 13 miejscu amerykańskiej edycji Billboard 200. W lipcu 2008, album zostaje wydany w limitowanej wersji CD oraz na winylu a licznik pobrań wskazuje liczbę ponad 1,5 miliona. Nie uwzględnia, zapewne dwa razy większej rzeszy słuchaczy, którzy wymieniają się muzyką.

NIN rzadko kiedy porównuje sie do innych formacji, ta reguła częściej działa w drugę stronę i zazwyczaj dotyczy zespołów grających muzykę zbliżoną stylistycznie, takich Jak Stabbing Westward czy Gravity Kills. Jeśli miałbym wymienić najlepsze płyty Reznora, bez większego zastanowienia wymieniłbym wszystkie albumy, dorzucając do tego singlowe wydania rozszerzone.

http://www.youtube.com/watch?v=oPtnPDotKPc

Oficjalny kanał na YouTube:  http://www.youtube.com/nin
Oficjalna strona Crystal Method: http://www.nin.com