Formacja Scotta Kirklanda i Kena Jordana, należała w połowie lat 90 do pionierów big beat’u, podobnie jak The Prodigy, Chemicals Brothers, Fluke czy Boom Boom Satellites. Historia ich wspólnego muzykowania, sięga roku 1993, od tamtego czasu wypuścili 4 studyjne albumy (piąty pojawi się w 2009 roku), z czego jeden jest kompilacją remiksów i wariacji na temat innych utworów i został opracowany specjalnie dla biegaczy, we współpracy z firmą Nike.

Moim faworytem, nieustannie jest pierwszy album -- “Vegas”. Rewelacyjnie zaaranżowany i tworzący zamknięta opowieść, z przepięknym Comin’ Back, hipnotycznym Keep Hope Alive i oczywiście Trip Like I Do, które doczekało się przeróbki z udziałem Richarda Patricka z zespołu Filter, na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Spawn.

Drugi album -- “Tweakened”, był jednocześnie kontynuacją “Vegas” jak i zapowiedzią małej rewolucji, która miała nadejść w przyszłości. Komercyjnie okazał się sukcesem, głównie ze względu na utwór “Name Of The Game” z gitarowym popisem Toma Morello, a jego premiera w 2001 roku była przysłowiową wisienką na torcie popularności, jaką Crystal Method osiągnęli -- mając już na koncie udział w kilkadziesięciu ścieżkach dźwiękowych do filmów, gier i reklam.

“Legion of Boom” pojawił się na horyzoncie w 2005 roku i jako pierwszy album w historii nagród Grammy, został nominowany w kategorii “Best Electronic Music/Dance Album”. Niestety, nagroda przypadła w udziale, święcącemu wtedy olbrzymi sukces Basement Jaxx i jego “Kish Kash”. Wspomniałem wcześniej o małej rewolucji, dotyczy ona przede wszystkim brzmienia i klimatu utworów. Mniej analogowych sampli i skreczy, więcej elektroniki, przetworzonych loopów, efektów, gitar i gości specjalnych jak Milla Jovovich czy Wes Borland z Limp Bizkit, który nagrał partie gitarowe, między innymi do utworu “Born Too Slow”.

“Legion Of Boom” jest też o wiele spokojniejszy rytmicznie, przypomina raczej majestatycznie płynącą łódź żaglową niż wyścigową, motorową. Być może, przez tą jego inność, podoba mi się bardziej od “Tweakened”, które kalkuje pomysły z “Vegas”.

Oficjalny kanał na YouTube:  http://www.youtube.com/TheCrystalMethod.
Oficjalna strona Crystal Method: http://www.thecrystalmethod.com

Wydana w latach dziewięćdziesiątych płyta “Utah Saints”, jest dzisiaj rarytasem dla kolekcjonerów, chociaż bez problemu można znaleźć jej kolejne reedycje w sklepach online. Należy tylko uważać na różnice w track listach pomiędzy wersjami US i europejską.

Bill Drummond z The KLF określił kiedyś Świętych z Utah jako…

the first true stadium house band

I to nie bez przesady, bowiem panowie Jez Willis i Tim Garbutt potrafili swoimi występami poderwać tłumy.

Utah Saints, oprócz produkowania wasnego materiału, podobnie jak Rabbit In The Moon czy The Prodigy, zajmowali się remiksowaniem i przerabianiem utworów takich artystów jak Osmonds (Crazy Horses) Blondie, Simple Minds czy wspomniana już Lennox.

Jednym z pierwszych przebojów duetu, obok “What can you do for me” był “Something Good” z wysamplowanym głosem Kate Bush -- prosto z utworu “Cloudbusting”, w którym Kate wystąpiła u boku Donalda Sutherlanda. Teledysk do tego utworu, Utah Saints wkomponowali w videoclip swojego tanecznego utworu.

O Utah Saints zrobiło się tak naprawdę głośno, za sprawą ścieżki dźwiękowej do filmu Mortal Kombat, na której znalazł się rewelacyjny remix głównego motywu. Później długo nic, aż do energetycznego Power To The Beats, z płyty Two (2000). Oprócz wspomnianego numeru, pozostały materiał niestety brzmi dość średnio, głównie za sprawą mało odkrywczych aranżacji. Album na pewno nie okazał się strzałem w dziesiątkę a przed zapomnieniem uratowały się jedynie singlowe Love Song i Funky Music.

W roku 2008, na fali przeróbek starych piosenek, Something Good pojawił się w nowej wersji. Niestety, wokalnie nie udziela się już w nim Kate Bush, a sam utwór po prostu jest nudny. Pomijam fajny, kolorowy teledysk -- z zaskakującym zakończeniem, pewnych rzeczy po prostu nie należy poprawiać na siłę.

Utah Saints i ich pierwszy album to klasa sama w sobie. “What can you do for me”, “Soulution” czy “I Want You” to dzisiaj juz zapomniane hity. Warto je odgrzać, byle nie w tak banalny sposób, w jaki przygotowano Something Good 08.

Jilted mnie powaliło na kolana. Usłyszałem potężne rockowe riffy w “Their Law”, miażdżącą perkusję w “Voodoo People” i całą masę fantastycznych syntezatorowych barw, które zalały mój (wówczas) hardrockowy umysł i chyba na zawsze zmieniły podejście do muzyki.

Płyta niebawem znalazła się również w moim posiadaniu. Guns N’ Roses, Extreme, Poison czy AC/DC poszły w odstawkę, a ja zyskałem kolejny bodziec by zająć się muzyką bardziej poważnie. Pamiętam że “No Good” atakowało moje uszy czasem bez przerwy a sam próbowałem odtwarzać zapamiętane pętle perkusyjne ćwicząc na instrumencie.

Lata mijały, na horyzoncie pojawiły się single z nowego albumu. Niestety Firestarter zawiódł moje nadzieje, podobnie Breathe -- przyznaje, oba kawałki były smacznie przyrządzone i gwarantowały solidny wycisk bębenków, jednak Fat Of The Land nie był już płytą jakiej się spodziewałem i chciałem słuchać. Był zbyt agresywny, rockowy, brutalny. A ja własnie dryfowałem w kierunku elektronicznym. Oprócz tego, FOTL zbytnio przypominał mi dokonania Crystal Method. Poprzestałem więc na rewelacyjnym remiksie Firestarter (Empirion Mix) w wydaniu singlowym. I w ten oto sposób, postanowiłem sięgnąć wstecz.

Experience to przepiękny album, z genialnymi, prostymi i rewelacyjnie zaaranżowanymi utworami, przechodzącymi z jednego, w drugi. Podobny efekt uzyskali później Chemical Brothers na Exit Planet Dust, jednak w wykonaniu Liama Howletta brzmi to po prostu lepiej. Powstawał w czasach, gdy imprezy odbywały się w małych zamkniętych klubach lub w przysłowiowym polu a kultura techno nie była jeszcze postrzegana przez pryzmat pasków na ortalionowych spodniach.

Prawdziwą perełką z tamtego okresu sa jednak single. “Out Of Space”, “Everybody In The Place”, “Charly” -- można na nich znaleźć nie tylko rewelacyjne przeróbki ale także genialne kawałki takie jak “G-Force” czy “Crazy Man”.

I prawdę mówiąc, tutaj kończyła się pierwsza wersja wpisu, ale…  pojawił się nowy materiał.

Invaders Must Die od dnia premiery, spoczywa na mojej półce oraz w iPodzie. Pod względem produkcji jest to majstersztyk, pod względem muzycznym jest to powrót do korzeni -- ale jednocześnie utrzymany w stylistyce nowoczesnych i agresywnych rytmów, okraszonych oldskoolowymi akordami i partiami wokalnymi, przywodzącymi na myśl “Let The Music Reach” czy “Out Of Space”.  Kawał potężnej, doskonale poskładanej i polepionej konstrukcji.

Oficjalny kanał na YouTube: http://pl.youtube.com/prodigychannel